دکترای حرفه ای فیزیوتراپی با عنوان  DPT* شناخته می شود.

در مورد ضرورت  DPT  :

این موضوع در بحث تاکید بر آموزشهای عملی گسترده شده است ، در واقع آموزشهایی  که یک فیزیوتراپیست باید ببیند در آموزشهای 4 سال تامین نمیشود .این قضیه 15 سال پیش در آمریکا شروع شد و به سرعت در کشورهای دیگر هم پیشرفت کرد که کشور ما هم مستثنی نیست .هدف واقعی این است بیمار بهره را ببرد .در همین راستا پروپوزالی تهیه شد و کلیات طرح در سال گذشته تصویب شد و قرار شد اشکالات طرح بازنگری شود )دکتر رازقی رئیس دانشکده توانبخشی شیراز)

دکترای حرفه‌ای فیزیوتراپی(DPT) با دکترای فلسفه فیزیوتراپی (PhD) متفاوت است و یک دکترای درمانی است که برای مشارکت دادن فیزیوتراپیست ها در مراقبتهای سلامت اولیه (Primary Health Care)  در دنیا بوجود آمده‌است.

دکترای حرفه ای فیزیوتراپی در حقیقت نوعی مجوز علمی برای دخالت در امر سلامت به شمار می رود و به عنوان کلینیسینی با اختیارات کامل. اولین گروهی که عنوان دکترای حرفه ای  را دریافت کردند پزشکان بودند و به مرور رشته های دیگری مانند دندانپزشکان و داروسازی هم صاحب این عنوان شدند.

DPTحتی در کشور های همسایه ما مانند هند و پاکستان عربستان اجرایی شده و بزودی نیز در افغانستان راه اندازی خواهد شد.

نحوه پذیرش دانشجو در مقطع DPT :

هم اکنون در آمریکا افراد به دو روش وارد این مقطع می شوند که به احتمال زیاد در ایران نیز به این صورت پذیرش خواهد شد: یا اینکه وارد دوره 6 ساله دکتر ای حرفه ای فیزیوتراپی می شوند یا بعد از دریافت یک لیسانس دوره Transitional فیزیوتراپی را طی میکنند که در هر دو حالت تحصیل در این رشته و دریافت مدرک DPT بیش از 7 سال طول نمی کشد

حال چرا DPT؟

بعد از جنگ جهانی به دلیل درخشش فیزیوتراپیستها از یک طرف و از طرف دیگر تغییر الگو بیماری ها از عفونی به ناتوان کننده باعث توجه بیشتردولت ها از جمله آمریکا به رشته فیزیوتراپی و ارتقا سریع رشته به مقطع دکترای حرفه ای شد.

در کشور ما تاکنون دوره های postgraduate فیزیوتراپی همگی غیر بالینی بوده است ویک فرد برای دریافت مدرک PhD فیزیوتراپی با احتساب دورهای لیسانس و فوق لیسانس باید حدود 11 سال درس بخواند. حال آنکه فردی که دوره DPT گذرانده در حیطه کلینیکی آموزش بیشتری نسبت به یک کارشناس ارشد میگیرد.وکارایی بالینی بیشتری هم دارد.به همین دلیل این استدلال منطقی خواهدبود که به جای پذیرش دانشجو در مقاطع لیسانس فوق لیساس رشته فیزیوتراپی را به سمت دکترای حرفه ای ببریم .

اگر چه باید بپذیریم PhD  بالاترین مقام علمی حتی در شرایط وجود DPTخواهد بود ولی  DPT پلی است برای رسیدن به PhD.

ناکافی بودن آموزش ها در دانشگاهها و هماهنگ نبودن با تغییرات رشته در دنیا همه و همگی این موضوع را بیان میکنند در صورت ادامه وضع کنونی با گذشت چند سال دیگر از فیزیوتراپی در ایران چیزی جز نام باقی نخواهد ماند و بوسیله گروه های مخالف به انزوا و بردگی کشیده خواهد شد ، البته ما و شما نخواهیم گذاشت و لحظه ای در این راه درنگ نخواهیم کرد و به یاری الهی جشن پیروزی را در دانشکده هایمان برگزار خواهیم کرد

حوزه اختیارات یک فیزیوتراپیست با مدرک دکترای حرفه ای در جهان :

1-پذیرش بیمار:

2-تشخیص افتراقی:.

3-تجویز فیزیوتراپی و اقدامات تشخیصی

4- فاکتورهای اقتصادی و اجتماعی : 

البته در ایران در موارد بالا شرایط متفاوت خواهد بود و بسیار محدودتر. در شرایط کنونی تنها از جنبه های ارتقا آموزش ها ،منزلت اجتماعی و اقتصادی میتوانیم به آن توجه کنیم.

دکترای حرفه فیزیوتراپی(DPT) در چند کشور:

آمریکا: در سال ۲۰۰۱ تمامی فیزیوتراپیست‌ ها را موظف نموند که با

انجمن فیزیوتراپی امریکا در دهه 80 فوق لبسانس های غیر بالینی را به فوق لیسانس های بالینی تبدیل کرد. تغیرات عمده در فیزیوتراپی از جمله دسترسی مستقیم به بیمار نحوه ارتباط فیزیوتراپیست ها گسترش دامنه و عمق درمان فیزیوتراپی مسولان امر فیزیوتراپی در آمریکا را بر آن داشت تا فیزیوتراپیست ها بخواهند بعد از گذراندن دوره هایی عنوان Dr. را اول اسم خود بیاورند.

اگر چه برای فیزیوتراپیست های آمریکایی و اروپایی پذیرفتن این عنوان به علت مسولیت آن بسیار دشوار بود ولی در کشورهایی همچون ایران که دکتر بودن مساوی پزشک بودن است و شان و اعتبار بسیار ویژه ای دارد برخوردی کاملا متفاوت  با آن شد.

از اواسط دهه 90 در آمریکا مقطع DPT راه اندازی شد. و انجمن فیزیوتراپی آمریکا در جولای سال 2000 اعلام کرد که در آمریکا تا سال 2020خدمات فیزیوتراپی  را فقط فیزیوتراپیستهایی با مدرک dpt انجام خواهند داد و تا سال 2015 مدارک ایران در آمریکا قابل ارزیابی نخواهدبود.